Το αλφαβητάρι των ποιητών εμπλουτισμένο με σχηματική ποίηση των μαθητών Β1 και Β2

αλφαβηταρι ποιητων by on Scribd

εργασία της Ελευθερίας Μ. του Β2 στο κείμενο ''Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ"

  
                                                                                                                  
                                                                                                2 Φεβρουαρίου 1945
Αγαπημένο ημερολόγιο,

   Εδώ στο στρατόπεδο είμαι πολύ μόνη. Η αδερφή μου η Άννα ίσως με αποφεύγει κι έχουμε χάσει και τη μητέρα μας. Γιαυτό αποφάσισα να γράψω στο χαρτί. Η Άννα κι εγώ η Μαργκότ Φρανκ είμαστε κόρες του Όττο Φρανκ  και της Έντιτ Χολέντερ. Είμαστε Εβραίοι γερμανικής καταγωγής και αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στο Άμστερνταμ το 1933 και αργότερα το 1942 να μείνουμε σε ένα κρησφύγετο 8 άτομα.Τώρα όμως εγώ και η Άννα βρισκόμαστε στο στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλσεν και το μόνο που μου μένει είναι να φέρνω ξανά και ξανά στο μυαλό μου όλα όσα πέρασαν.
   Διατηρούσα καλή σχέση με τους γονείς μας, όμως ταραγμένες με την αδερφή μου την Άννα. Στενότερη ήταν η σχέση με τη μητέρα μου, πράγμα που φάνταζε περίεργο στα μάτια της Άννας, καθώς θεωρούσε πως αυτό έκανε τη μητέρα να είναι περισσότερο αυστηρή και απόμακρη προς τη δεύτερή της κόρη. Στις διαφωνίες μας η Άννα θεωρούσε πως οι γονείς μας παίρνουν το μέρος μου, επειδή με θεωρούσαν ομορφότερη, εξυπνότερη και πιο ευγενική. Όλοι με επιβράβευαν για τις πράξεις και τη συμπεριφορά μου εκτός από την αδερφή μου επειδή με θεωρούσε γκρινιάρα και ψεύτρα. Όμως η στάση της Άννας ήταν αυτή που απομάκρυνε τους ανθρώπους ,ακόμη και την οικογένειά μας από δίπλα της. Η Άννα ήταν απόμακρη και πολλές φορές απότομη σε αντιδράσεις των γονιών μας θεωρώντας πως πάντα την αδικούν. Σκέφτομαι όμως ότι είναι ένα έφηβο κορίτσι με διακυμάνσεις στην ψυχολογία της. Η Άννα πίστευε ότι είναι αρκετά ώριμη για την ηλικία της και πως η συμπεριφορά των άλλων είναι αυτό που την οδηγεί στη μοναξιά. Η ίδια η Άννα δεν έκανε όμως κάτι για να το αλλάξει αυτό. Αντίθετα, επέκρινε συνεχώς τους γύρω της. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούσε στις διάφορες καταστάσεις θυμίζουν παράπονα ενός παιδιού που θέλει να είναι το επίκεντρο της προσοχής. Φαινόταν να είναι ένα κορίτσι που κακίζει τη μητέρα του, ζηλεύει εμένα, κάνει παράπονα στον πατέρα και γενικά τα βάζει με όλους επειδή θεωρεί πως δεν την καταλαβαίνουν.
Η Άννα ανέπτυξε μια ξεχωριστή συμπάθεια για τον Πέτερ ενώ εγώ από την άλλη εισέπραττα έχθρα και αδιαφορία  από την Άννα. Σήμερα, Φεβρουάριος του 1945, όλα αυτά φαντάζουν μακρινά, αφού είμαστε μόνες, αδύναμες και άρρωστες. Θα ήθελα όσο τίποτε άλλο να είμαστε κοντά με την Άννα. Μακάρι να ήξερε πόσο την αγαπώ!
                                                                                            Δική σου
                                                                                       Μαργκότ Φρανκ